Beslommeringen elders

Bijna een half jaar geleden sinds mijn laatste blog-update op deze website! En daar is ook genoeg reden voor mensen, want eigenlijk ben ik een soort eenmans-mediaconcern, alleen nu bezig op voornamelijk andere kanalen. Daarom even de beslommeringen elders: wat gebeurt waar voor wie en waarom.

Minimalisme
Een tijd geleden begon ik te schrijven over minimalisme, vanuit een behoefte meer overzicht en rust te creëren in mijn eigen leven. Je kunt op de lege witte kamer mijn empirisch onderzoek volgen. Daarbij komt Lego aan de orde, ontspullen, koeien en het indammen van je e-mail. Eigenlijk van alles.

Deventer, Deventer, Deventer
Daarnaast mag ik me sinds 5 augustus stadsdichter van Deventer noemen. Een eervolle functie, vind ik, en eentje die maakt dat ik vooral communiceer via de website van Deventer dichter, de Facebookpagina van de Deventer dichter, of via de Deventer Post waarvoor fotograaf Pieter Leeflang en ik een vierwekelijkse foto-/poëziecolumn hebben.

Al met al zul je waarschijnlijk weinig van me lezen hier, en is deze site vooral een visitekaartje. Maar wie weet wat de toekomst brengt;-)

Advertenties

Dag de dingen

DSC_0021Ik ontspul. Langzaam laat ik al mijn bezit door mijn handen gaan en kies wat ik ermee doe: houden, weggooien, aan de kringloop geven of verkopen. Vaak valt het mee om een keuze te maken, eigenlijk zijn veel dingen die ik in huis heb daar alleen uit een macht van gewoonte. Ik denk dat dat voor veel mensen hetzelfde geldt: de dingen in je huis zijn er vooral omdat je nooit over ze nadenkt.

Nu ik de moeite neem om elk individueel voorwerp met aandacht te bekijken kom ik er achter dat een groot deel van die voorwerpen vooral wat zeggen over wie ik was op een bepaald moment in de tijd. Dat betekent dat de cd met bakvissenrock van Van Dik Hout, die de soundtrack van mijn eerste grote liefdesverdriet was, na een half leven wel eens weg kan. Bij sommige voorwerpen kan ik me met de beste wil in de wereld niet herinneren waarom ik ze ooit aangeschaft heb, zoals een grote stapel dance-cd’s terwijl ik dat doorgaans een klotegenre vind. Een eenvoudige keuze.

Moeilijker wordt het als iets een persoonlijk geschenk is, of door iemand speciaal voor me gemaakt. Ik voel me toch schuldig als ik zoiets weg doe, alsof ik de gever van het geschenk tekort doe. Aan de andere kant, wordt wie dan ook er beter van als ik mijn huis decoreer met dingen omdat ik me ertoe verplicht voel? Ik kan dan misschien beter  die dingen wegdoen en iets leuks gaan doen met de gever, dat lijkt me een handigere manier om mijn verbondenheid met mensen vorm te geven.

Een hele rare categorie is ‘dingen die veel geld gekost hebben’. Het is een hele gekke misvatting dat dingen waarde hebben alleen maar omdat ze veel gekost hebben, maar wel een heel hardnekkige.
Ik doe eindelijk het spijkerjack weg waar ik meer dan tweehonderd euro voor betaalde en dat ik drie keer gedragen heb omdat ik het te klein gekocht heb. Een moment lang heb ik de gedachte dat ik nu dat geld ook kwijt ben dat ik er in gestoken heb, totdat ik zie dat het geld al lang verdwenen was, en het enige dat ik vastgehouden heb de illusie van waarde is.

We houden een lijst bij van wat er uitgaat én wat er weer binnenkomt, mijn vrouw en ik, als een soort sociaal experiment. De lijst heet ‘dag de dingen’ en zal pas klaar zijn als elk voorwerp dat we bezitten door onze handen is gegaan. Waarschijnlijk schrijven we er dan een boek over, met een handige flowchart om het zo snel mogelijk weg te doen.