Of je worst lust

unnamedVorige maand kwam Extrastrak uit, een prachtige samenwerking tussen het literaire Rotterdamse tijdschrift Strak en Extrakak magazine, het mode-/visietijdschrift van Bas Kosters. Het is een halloween special geworden waar ik ook een verhaal voor schreef met mijn nieuwe favoriete personage slager Lantsman: Lantsmans kwaliteitsworst. Als je dat wilt lezen kun je hier een exemplaar bestellen, maar ik schreef voor de presentatie op 31 oktober ook een tweede kort verhaal. Dat lees je gewoon hier:

Of je worst lust
Slager Lantsman herschikt de revers van zijn colbert. Het kamgaren pak is even oud als zijn huwelijk en past niet goed meer. Het jasje trekt pijnlijk bij de schouders en zijn buik hangt boven de broek uit die in zijn vlees snijdt. Toch, als hij dat negeert en kijkt naar zijn weerspiegeling in de ruit van de tram is hij tevreden. Hij wordt wel ouder maar ziet er met zijn zwarte bos haar en lachrimpels jonger uit dan hij is. Vanavond voelt hij zich extra jeugdig, een reisje naar de grote stad voelt toch altijd als een avontuur. En dan ook nog naar het internationale sausage lovers. Meestal krijgt hij alle vakinformatie wel thuisgestuurd, maar op de een of andere manier had hij deze vakbeurs gemist. Hij heeft zijn vrouw niet verteld dat het waarschijnlijk een gala is. Op de flyer staan twee in visnetkousen geklede danseressen die dansen met mannen in hotdogpakken en hoge hoeden. Dat had tien jaar geleden niet gekund, maar ook zijn vak is aan de mode onderhevig. Je bent als slager nergens meer als je toonbank niet van geolied hout is en je rookworsten niet langzaam worden gegaard op eikenhoutsnippers. Het liefst komen ze nog naast je staan terwijl je de hompen vlees uit het karkas snijdt, dan smaakt het vlees nog authentieker.

Lantsman stapt uit bij een uitgaansplein waar Britse toeristen hard tegen elkaar schreeuwen, hard tegen het personeel en hard tegen voorbijgangers. Hij negeert ze en duikt een steeg in. Daar moet het zijn. Gek genoeg is het nog rustig, al is het al elf uur geweest. Geen slagers in groepjes met hun onmiskenbare, vlezige hoofden. Is hij te laat? Lantsman gaat naar binnen, een bijna lege foyer in waar hier en daar mannen en vrouwen in hun ondergoed ontspannen met elkaar staan te praten. Hij zal eerder te vroeg zijn als het showballet nog niet eens naar achter het podium vertrokken is. Bij een jonge vrouw in een leren korset die de kassa doet koopt slager Lantsman een toegangsbewijs. Op een videoscherm laat een opgemaakte vrouw een worst haar keel in glijden tot de mascara uitloopt van haar tranen. Lantsman schudt met zijn hoofd; dat is toch geen manier om worst te eten. Hij krijgt zijn wisselgeld en wordt in de richting van de kleedkamer verwezen. “Maar ik ben al in gala”, zegt hij. Daar moet de vrouw om lachen, maar ze stuurt hem toch door. In de kleedkamer weet hij niet zo goed wat hij moet doen. Hij wacht tot er iemand binnenkomt, een man die zich ontkleedt tot op zijn string en zijn kleren opbergt in een locker. Om niet uit de toon te vallen doet Lantsman hetzelfde. Dan loopt de man de kleedkamer uit zonder andere kleding aan te trekken. Die zal vast ergens anders uitgedeeld worden. Lantsman glipt achter de man aan de kleedkamer uit, net op tijd om hem te zien verdwijnen door een dubbele deur.

Die blijkt toegang te geven tot een zaaltje waar mensen in felgekleurd ondergoed wat bedeesd dansen op een klein dansvloertje. Stelletjes zitten aan tafels en praten met elkaar. Wat zelfbewust loopt Lantsman naar de bar en bestelt een biertje. Hij neemt plaats op een kruk en kijkt om zich heen. Een vrouw in alleen een dienstmeisjesschort gaat rond met een grote schaal leverworst die ze laat steunen op haar hangborsten. Er worden verhulde toespelingen gemaakt waar worst in figureert. Een man schuift naast Lantsman aan de bar aan en vraagt of hij worst lust. Dat vindt Lantsman een beetje een domme vraag op een slagersconferentie, maar het leidt tot een leuk gesprek waarin Lantsman de kwaliteiten van diverse soorten worst tegen elkaar afzet.

Dan gaat de muziek zacht en een bescheiden belletje klinkt van achter de bar. Als bij toverslag trekken alle aanwezigen nu ook hun ondergoed uit. Dat lijkt het startschot om elkaar uitgebreid te betasten. De man naast hem legt een hand op Lantsmans been en vraagt of hij hulp nodig heeft met uitkleden. Lantsmans blik glijdt van de hand naar de half-erectie tussen de benen van de man. Abrupt staat hij op en snelt naar de uitgang.

Vijf minuten later staat hij weer bij de tramhalte en strikt zijn veters. Op het plein zingen Britse toeristen we are the champions. Volgend jaar gaat hij gewoon weer naar de slagersvakbeurs.

 

 

Advertenties